Zondagsontroering
25 mrt. 2012
🇸🇷
vanuit Suriname
Het is zondag en op zondag ga je naar de kerk.
Ik ben vanmorgen met Evelyne meegeweest naar haar kerk, de kerk van de pinkstergemeente. Wouter is al een keer eerder meegeweest voorgaande jaren en had mij al een beetje verteld wat hij daar zag en hoe hij het beleefd heeft.
Ik wilde het met eigen ogen zien en horen, ik wist dat het een lange zit zou worden, zo'n 3 uur zou de dienst duren.
Evelyne staat keurig op tijd om 09.30 voor de deur en ik strijk nog even mn blouse en rok om mee te gaan.
Ik groet iedereen die thuisblijft en stap in, we rijden naar de kerk, zoeken een parkeerplekje en begeven ons naar de ingang, waar het al druk is.
Meteen bij binnenkomst bekruipt me een raar gevoel, ik kon het nog niet echt plaatsen of het een positief of negatief gevoel was, het zorgde in ieder geval voor een soort koude rilling over mijn lijf.
Iedereen is vriendelijk, groet je en Evelyne groet wat mensen her en der.
We besluiten boven te gaan zitten op het balkon.
Als iedereen zit, of eigenlijk staat, beslaat de ruimte zo'n 2000 mensen.
De ruimte is groot, hoog en heeft een groot podium.
Je moet het een beetje zien als op de Amerikaanse tv, een predikant op een groot podium, met een microfoon, een gospelkoor met begeleiding van een band.
Meteen wordt er gestart met een gebed en iedereen joelt Amen en bidt mee.
Daarna komt er een zangeres die liedjes zingt, een beetje soulachtig, mooi, met een prachtige stem, het ontroert me.
En met mij nog 2000 mensen.
Er is een gastspreker die begint te prediken, en ja...wat zal ik schrijven?
Dat wil ik met iedereen delen, maar ook weer niet, de preken waren stuk voor stuk mooi, herkenbaar, zeker als je je in een fase van je leven bevindt waarin alles wat hij zei betrekking op je heeft. De nodige tranen hebben gevloeid bij mij, ik had er simpelweg geen controle over.
Ik ben niet gelovig, heb oprechte interesse in allerlei geloven, ben ik van huis uit als Moslim geboren, maar praktiseer ik niet, maar ik geloof wel dat er iets is wat over ons waakt, zorgt dat wat we doen we zo goed mogelijk proberen te doen.
Ik geloof dat als je goed doet, je al genoeg gelooft. Ik geloof dat als je je naasten liefhebt, je goeds ervoor terug krijgt.
Dit geef ik mijn kinderen ook mee, doe goed en wees een goed mens.
Ik geloof dat we niet de dingen krijgen die we willen, maar die we nodig hebben.
En voor alle gebroken harten onder ons:
A de dya
Fu desi
Dresi las' hati
en den di broko
He is here
To heal the blessless heart
And heal the broken
Vandaag
24 mrt. 2012
🇸🇷
vanuit Suriname
Vandaag, zaterdag 24 maart, weekend, echt weekend, toch weer vroeg wakker.
Maar goed, toch dik 6 uur geslapen, dan ga je er maar uit, om 07.00 uur, juist!
Ik kijk achter me en zie dat Wouter's bed leeg is, hij is ook al op.
Wouter was ook klaar met de nacht, veel aan zijn hoofd, veel te doen, achter de laptop, mailen, afspreken. Dat afspreken en bellen moet alleen echt even wachten, wij zijn wel wakker, maar huize hier nog niet en zeker de rest van Paramaribo niet.
Koffie en een broodje, mijn ritueeltje naar de veranda en weer genieten van de stilte.
Al vrij snel zijn we weer compleet en Wouter en ik besluiten naar de markt te gaan, we nemen hiervoor de taxibus, van die oude kleine volkswagenbusjes die je brengt voor 1,25 SRD, omgerekend zo'n 25 eurocent, gewoon delen door ongeveer 4.
We komen aan en lopen naar de overkant, het heeft hard geregend 's nachts en dat merk je op straat en in de lucht, nat en vochtig.
Het is een grote markt, met meerdere hallen, deels buiten en deels binnen, van alles is hier te krijgen, vis in allerlei soorten, maar ook gordeldier in stukken en boszwijnen. Verder nog andere ondefinieerbare wezens die we maar even laten voor wat ze zijn. Ik snuif alle geuren, aangenaam en niet aangenaam in me op. Garnalen, krabben, levende kippen, allerlei soorten fruit, groente, kruiden. Weer ben ik onder de indruk van de diversiteit en overdaad. Zowel in verkoopwaar als in de mensen die het verkopen.
We lopen terug na al dit moois gezien te hebben naar de taxistandplaats. Wouter gaat golfen en vraagt mij wat ik wil. Hier blijven en met het busje terug, of mee terug naar huis.
Ik besluit achter te blijven, met mijn enige gevoel voor coordinatie lijkt het mij niet moeilijk de busjes terug te vinden en anders vraag ik het.
Zo gezegd, zo gedaan, Wouter en ik groeten elkaar en gaan ieder ons eigen weg.
Ik, alleen in Paramaribo. Ik begin te lopen en heb in ieder geval de moskee en de synagoge die in vrede en harmonie naast elkaar staan als doel.
Ik heb mijn zusje beloofd met een foto terug te komen, dus doe ik dat.
Al lopend zie ik van alles, hoor ik van alles, ruik ik van alles. Ik stop bij Fort Zeelandia, de plek waar de decembermoorden hebben plaatsgevonden onder het bewind van Desi Bouterse, op dit moment voor een ieder bekend weer een hot item.
Het maakt indruk op me, ik blijf er niet lang en vervolg mijn weg richting het centrum.
Onderweg neem ik foto's van mooie gebouwen, huizen en alles wat ik leuk vindt op dat moment vast te leggen.
Ik blijk een rondje te hebben gelopen, niet erg, loop ik gewoon de andere kant op en sla nu een andere weg in.
Dan kom ik voor mij iets herkenbaars tegen, het is het Wyndham Grant hotel, van het casino, dit ken ik, en niet ver hiervandaan staan de moskee en synagoge. Even nadenken en orienteren van waaruit ik beide toen die avond vanaf het dak van het hotel gezien heb.
Ik loop die kant op. Ik krijg wat trek, was inmiddels natgeregend met warme, harde regendruppels en wil koffie en iets zoets.
Aan de straatkant kom ik een koffiebarretje tegen en ik besluit hier een stop te maken. Met een crumble muffin, een grote latte en een half liter water ga ik buiten zitten.
Er komt een zwerver langs die vraagt of ik een tientje heb, toe maar, een tientje, dat is ruim 2 euro, maar de beste man heeft honger en wil naar Mc Donalds.
Ik heb ook honger en besluit hem te negeren.
De 2 dames naast mij, een vrouw met haar moeder vragen mij of ze hem wat moeten geven. Ik zeg nee, dan stimuleer je het alleen maar, is de kans groot dat hij met vrienden terugkomt en buiten dat, mijn vader zei altijd 'als je je hand op kunt houden, kun je ook een bestelling opnemen'.
De laatste opmerking zorgde voor het op gang komen van een gesprek tussen mij en de dames, beide Nederlands.
We kletsen wat over het hoe en waarom ik hier ben en vice versa. Zij hadden al een avontuur achter de rug in dit mooie land en gingen weer naar huis, de mijne is net begonnen.
Het was een leuk gesprek. Ik loop verder en via via allerlei straten kom ik waar ik wil zijn, eindelijk, ik kan voor mijn zus de foto's maken die zij wil en dat doe ik, vanuit allerlei hoeken, inmidels begint het weer te regenen, harder en harder. Heerlijk, ik loop er doorheen en laat mezelf compleet natregenen.
Al snel houdt het op en breekt de zon weer in alle hevigheid door, in no time ben ik weer droog.
Moe, maar voldaan loop ik terwijl ik de stad in me opneem terug naar de taxibusjes.
No Spang, rustig aan, geen haast, de taxibus vertrekt als deze vol is en niet eerder, het duurt gelukkig niet lang, minuut of 15 maar.
De taxibus rijdt mij terug, ik loop nog een stukje naar huis, waar ik mij afspoel en bijkom in de veranda.
Ik lees nog wat en besluit mijn blogs te gaan schrijven. Wouter komt net binnen, ook moe, rozig van het zonnetje en nagenietend van een middagje balletje slaan.
We vertellen elkaar ons verhaal.
Ik moet nu de Imac afstaan, werk aan de winkel voor Wouter, emails lezen en beantwoorden.
Ik ga al..
Evelyne en de melkbrigade
24 mrt. 2012
🇸🇷
vanuit Suriname
Gisteren was voor mij een stay home dagje, Wouter had zijn meetings, niet echt tripjes die voor mij interessant waren. We waren weer vroeg uit de veren, zitten nog blijkbaar in het Nederlandse ritme.
Lekker ontbijten in de voortuin onder de veranda en Su wakker zien en horen worden.
Ik heb de ochtend lekker gevuld met tutten, beetje lezen, achter de pc werken aan mijn presentatie, Wouter idem en de rest van de family trouwens ook, Eddy had wel een bespreking 's morgens en Nita moest ook een paar uur werken.
Tegen het middaguur gaat Wouter weg en blijf ik achter, beetje lezen, rommelen achter de laptop en toch maar even een siesta gehouden. Gewoon even liggen, beetje muziek luisteren.
Wouter had al contact gehad met Evelyne, ook weer een goede vriendin, om te vragen even langs te komen en samen weer een tripje met de auto te gaan maken.
Na thuiskomst van Wouter hebben we samen gegeten, heerlijk draadjesvlees, rijst en warme pompoen. Ik klets aan tafel wat met Jennifer over muziek, ik hoorde wat uit haar oordopjes knallen en was benieuwd, het blijkt dat we beide van rock houden, laat haar de jongens van Rise Against horen, bevalt haar wel. Haar muziek is net een tikkie te hard voor me, maar Slip Knot is mij niet onbekend.
Eddy weet mij compleet gerust te stellen dat het helemaal goed komt met mijn presentatie, al willen de assistentes, die eigenlijk geen assistentes zijn, geen of weinig opleiding hebben genoten, nog net niet van de straat geplukt zijn, de telefoon aannemen met JA!?! en absoluut niet zitten te wachten op educatie op welk gebied dan ook of doen alsof, stronteigenwijs zijn, niks blijft hangen en noem maar op, helemaal niks weten van mij straks.
Zal er niks aankomen, pakken ze niks op en staan ze nergens voor open, maar het komt allemaal goed.
Dus...bedankt Eddy!
Evelyne kwam ons tegen 17.00 halen, we kletsen wat met haar aan tafel, een leuke spontane vrouw. Samen met Evelyne rijden we weer richting de stad, maar nu willen we naar Commewijne, de andere kant van de rivier, dus over de Bosje brug, jippie!
Al rijdend genietend over Paramaribo die zich opmaakt voor de avond, het schemert al licht.
We gaan op zoek naar golette, ofwel papayamanja's, ofwel mango, maar net even anders. We stoppen langs de weg bij een fruitkraampje en gaan op zoek. Helaas, niet de manja's die we zoeken, het seizoen is er niet naar, maar wel allerlei andere exotische fruitsoorten in allerlei kleuren, de een nog specialer dan de ander. Evelyne, Wouter en ik proeven wat van de sweet bontjie, een soort zoete witte boon, hij ziet er uit als een soort lychee, ook wit, maar de smaak is melig, wel zoet, het smaakt alleen nergens naar, althans, ik kan het nergens onder plaatsen. Een lychee smaakt nog enigszins een soort van naar druif.
We besluiten nog even verder te zoeken, maar helaas zonder resultaat. Goed, wat drinken dan ergens.
We belanden in een cafeetje naast Karaokebar Amarynte, een favoriete plek van Evelyne..ik geloof dat ik het heel druk heb mocht ze me ooit uitnodigen :)
In het cafeetje valt mijn oog op het plafond, waar een megalamp hangt, een soort ufovorm heeft, met allemaal kristallen bollen er aan en met een overdaad aan licht.
Wouter maakt er een foto van, Eddy heeft namelijk dezelfde, een van zijn trotse laatste aankopen, je moet ervan houden, maar bij Eddy hangt ie mooi, op afstand te bedienen in allerlei sterktes. We moeten er maar een keer voor gaan zitten thuis, eens kijken of die lamp uit zichzelf opstijgt als ie op zijn volst word aangezet.
Onze sapjes smaken ons prima en we kletsen wat, Wouter wil weten van Evelyne hoe het met die en die gaat, ik luister aandachtig en bekjk af en toe de lamp, die op zijn plek blijft ondanks de maximum stand naar mijn gevoel.
Evelyne rijdt ons terug over de brug naar huis, nu is het donker en kijk je uit over de stad met al zijn lichtjes, prachtig!
Helaas is het ook een favoriete zelfmoordbrug, de juiste hoogte, makkelijk op te komen en een kleine overlevingskans.
Wouter vraagt Evelyne 's avonds mee te gaan naar Krasnapolsky, club Rumors, waar 's avonds heerlijk gedanst kan worden, ook daar is deze meid altijd voor in, Evelyne ook en Wouter al helemaal. Eddy, een prof schijnt en Nita gaan ook mee.
Natuurlijk wil Evelyne mee en besluit ons later op de avond op te halen, zodat we met zijn allen in 1 auto meekunnen.
Onderweg naar huis leer ik allerlei termen, zoals boren, je in het verkeer ergens tussen wringen, zodat je er tussen past, soort van ritsen, maar op jouw manier. Kan ook, lukt ook prima bleek.
Voor de deur sprekenEvelyne en ik snel alvast af dat ik zondag met haar naar haar kerk meega om een dienst bij te wonen, hou me ten goede en ik zal het verbeteren als het niet zo is, maar volgens mij is zij aangesloten bij de pinkstergemeenschap. Van de verhalen van Wouter over een dienst die hij ook bij haar heeft bijgewoond schijnt het een vrolijke, maar mooie diens te zijn, met veel dans en muziek, een soort gospel, maar dan anders. Dat maakte mij nieuwsgierig en Evelyne zingt tijdens de dienst, dat wil ik ook horen natuurlijk.
Thuis ging iedereen nog een keer baden, dat doe je eenmaal in Su, soms wel 3 keer per dag, even snel onder de douche afspoelen, want het is namelijk zweten, zweten, zweten in Su.
Iedereen dressed up, ja, ook ik in een rokje en mijn kekke schoenen aan wachten we op Evelyne.
Na een kort fluitconcert over mijn kleding van Wouter, warvoor dank en nog even wachten op Eddy en Nita, die zich even gingen baden en omkleden, maar vergaten ook alweer waar naartoe ze gingen en vervolgens in slaap waren gevallen, kunnen we dan eindelijk vertrekken.
We rijden naar Rumors waar al snel bleek dat het er stil en verlaten uitzag, de heren vragen hoe en waarom, en het had geloof ik iets te maken met een komend feestje, verbouwing, in ieder geval geen gedans die avond, jammer.
Eddy wil graag naar Hotel Torarika, daar kun je, zeker in de avond heerlijk achter bij het zwembad, aan de pier zitten in alle rust, uitkijkend over het water.
We parkeren onze auto en lopen erheen, zoeken een leuk plekje uit en nestelen ons.
2 frisjes voor de dames en een liter Parbo voor 2 heren en soort van dame..moi.
Hij smaakt heerlijk koud.
Ik weet niet meer waarom, maar we kwamen op het onderwerp melk uit, ik zei dat we als zoogdieren eigenlijk geen melk nodig hebben, ja van onze moeder aan de borst en daarna hoeft het niet meer, hebben we het niet nodig. Het eigenlijk tegen de natuur in is om onszelf aan te vullen met dit witte goed. Eddy beaamt dit als arts. (mijn kinderen lezen dit toch niet).
Wouter krijgt het moeilijk bij dit onderwerp, ik voel een trauma opkomen en ja hoor. Wouter zat vroeger bij de melkbrigade. Meer wil en mag ik er niet over kwijt, dat is tussen Eddy, Nita, Evelyne, Wouter, mij en de pier en dat blijft het.
Eddy wil naar huis, vindt het mooi geweest, helaas lag dit deels aan de muziekkeuze van de bar, R&B is zeg maar niet zijn ding.
Evelyne rijdt ons terug, waar wij al snel onze weg naar onze bedjes vinden en weer snel in slaap vallen.
Op de een of andere manier weet ik het voor elkaar te krijgen om uren een soort van niks te doen, een hele lange ochtend te hebben en dan toch weer van alles te beleven en horen gepropt in een paar uur.
Kenneth en rumcola
23 mrt. 2012
🇸🇷
vanuit Suriname
Gisteren zijn Wouter en ik begonnen aan een heel lang begin van de ochtend. We hebben ruimschoots gebruik gemaakt van de acclimatiseermogelijkheden. Rustig aan en vooral even niks doen.
Na de siesta zijn we opgehaald door Helga, een vriendin van Wouter.
Een echt plan hadden we niet, maar Helga wilde een rondje gaan rijden en zien waar we uitkwamen.
Daar ben ik altijd voor in en zeker Wouter. We reden richting de stad en tijdens de autorit eens even lekker om me heen gekeken, Su overdag! Nog mooier. Helga vertelt me wat er onderweg allemaal te zien is en Wouter vult aan met wat hij me kan vertellen over de omgeving.
Paramaribo staat nog vol huizen en gebouwen uit de koloniale tijd waarin Nederland nog regeerde hier. Het zijn stuk vor stuk erfgoeden, mooie statige regeringsgebouwen, maar ook woningen waarin de slavendrijvers woonden. Vele zijn verwaarloosd, maar vele ook mooi gerestaureerd, de een nog mooier dan de andere. Vrijwel alle gebouwen zijn gemaakt van hout, je kunt je voorstellen wat daarmee gebeurt als je die verwaarloost.
Even snel vanuit de auto wordt ik gewezen op het het huis van Desi Bouterse..rij maar door...
Uiteindelijk rijden we langs de Ark, een houten gevaarte wat net open is als restaurant, aan de rand van de Surinamerivier, het lijkt gesloten, dus rijden we voorlopig even door.
We komen uiteindelijk uit bij de pier, waar we een korte stop maken, kijken naar de Surinamerivier en er ligt een bootje aangemeerd, een van de vele die gebruikt wordt als transportmiddel om van de ene naar de andere kant te komen, ook als taxi.
Sinds 6 a 7 jaar wordt er gebruik gemaakt van de nieuwe brug, imposant en hoog, maar die brug blijkt niet voldoende capaciteit te hebben, ellelange files en een hoop geduld is er nodig om naar de andere kant te kunnen.
Soms ben je dus sneller met een bootje.
We vervolgens onze weg, waar zullen we nu eens naartoe?
Terugrijden en kijken of de Ark nu echt gesloten is, helaast blijkt dit het geval.
Iets verderop staat het Maisonadia boutique hotel waar we op de heenreis ook al langsreden, Helga kende het nog niet, wilde het toch eens zien, dus besluiten we er heen te gaan.
We parkeren de auto en bekijken het hotel van een afstandje. De eerste indruk was prima, we gaan naar binnen om een drankje te drinken.
Eenmaal binnen komt Kenneth ons tegemoet lopen. Kenneth is een man van middelbare leeftijd, grijze baard en twinkelende mooie bruine ogen. We maken kennis met Kenneth en vragen hem waar we kunnen gaan zitten voor een drankje. En daar begon het avontuur...
Kenneth is een mooi mens, Kenneth wist het voor elkaar te krijgen om op een manier te gaan vertellen over waar we konden gaan zitten, hij had allerlei hoekjes met elk hoekje zijn functie, wil je liggen, actief zitten, chillen met een shishapijp, alles was mogelijk en kon.
Hij veroorzaakte een lach op ons gezicht. Wouter vroeg hem hoe lang het hotel operationeel was en hoe de zaken gingen, er was namelijk geen kip te bekennen, terwijl het hotel zo op het eerste oog redelijk luxe oogde, nieuw en fris.
Kenneth antwoorde met de mooie woorden, 'ach..het gaat goed, we hebben onze pieken, en we we hebben onze, niet dalen, maar mindere pieken'. Wat een positieve instelling. Daar begon Kenneth te vertellen over de oorsprong van het hotel en de naam van de hotel. Het blijkt genaamd te zijn naar zijn vrouw Nadia, een schoonheidsspecialiste, niet zomaar een, nee, de beste van de stad, het land, nee...de wereld! Hij zweerde het, zijn gezicht gericht op het oosten!
Ik zal het uur vullende uur over zijn vrouw jullie besparen, maar wat kon die man vol passie, overvullend van liefde over haar vertellen.
Daar waar wij in eerste instantie nog wat argwanend stonden over het iets te spontane van deze bijzonder man, hij begon namelijk te praten en hield niet op, ongevraagd, we kwamen immers voor een drankje, hingen wij vervolgens aan zijn lippen. Deze man wist ons zo te boeien met zijn manier van vertellen dat het argwanende snel plaats maakte voor honger naar meer, bij mij in ieder geval.
Genietend van mijn eerste Parbobiertje luister ik aandachtig naar hem.
Kenneth is tijdens zijn hele verhaal wel 4 keer weggelopen om vervolgens terug te komen en zonder enige gene exact daar door te gaan, zonder twijfel over waar hij in het verhaal was gebleven en met elk detail met zijn verhaal, prachtig, dat kunnen niet veel mensen kan ik je vertellen.
Hij vertelde over zijn vrouw, haar zaken die goed gingen in Nederland, hun remigratie en de naam die zij inmiddels in Paramaribo heeft gemaakt. Wij wilden haar nu wel ontmoeten. Uiteraard kon dat niet, ze was te druk.
Wel wilde hij ons rondleiden in zijn hotel. Helga en ik keken elkaar aan en waren beide tot de conclusie gekomen dat toeval niet bestaat, iets heeft ons hiernaartoe geleid, we moesten hier zijn, luisteren naar Kenneth, zijn verhaal, zijn hotel.
Er hing een schilderij aan de muur in de hal, van het hotel in zijn oorspronkelijke staat. Ook zonder hier lang over uit te wijden kregen wij alles te horen over het hoe, waarom en wanneer het daar kwam te hangen, sommige dingen wil je ook niet willen delen, het verhaal was te mooi.
Terwijl hij aan het vertellen was zwaaide Kenneth naar dokter Remy, een vriend van hem. Wouter en Helga keken verschrikt op! Het was niet waar...Wouter stond op het punt de komende dagen Remy te bellen over zijn aankomst in Paramaribo en de vraag of Remy nog aanwezig zou zijn op het congres, wat nou toeval...
Na even gepraat te hebben met Remy en zijn vrouw vervolgen wij onze weg naar de rondleiding, de kamers zien er picobello uit, groot, goede bedden die we uiteraard moesten proberen, kortom een prima plek om vanuit daar je vakantie te vieren. Ik weet waar ik naartoe ga, ik welkom wordt geheten, ik vertroeteld zal worden, ik in goeie handen ben, ik niet verlegen hoef te zitten om een goed verhaal. Wat een man...hij laat een diepe indruk op mij, op ons achter. Toeval bestaat niet.
Kenneth zwaait ons uit en we gaan weer op weg. Een hapje eten gaat er wel in. We besluiten dit te gaan doen bij meneer Hassankhan, een Hindoestaan, hij heeft een goed lopend restaurant aan de rivier waar wij een tafeltje krijgen, inmiddels treedt de schemer in.
Bijkomend van ons avontuur bij en met Kenneth en hier nog van onder de indruk zijnde nuttigen we ons drankje en bestellen we ons eten, nasi kip, wat ons heerlijk smaakt.
En ik heb keurig mijn bordje leeggegeten, een Surinaams portie is namelijk geen Nederlands portie, dus ik verdiende een schouderklopje, kreeg ik ook van Wouter :)
Nog heerlijk natafelend in het donker met enkel een waxinelichtje kletsen Helga, Wouter en ik over medische zaken, Suriname en het leven in het algemeen.
Wouter verbaasde zich over de snelheid en opmars van al het nieuws wat in en rondom Suriname gebouwd wordt, ook de vele casino's
Wouter heeft zijn bedenkingen over casino's en het nut ervan, waarom gaan mensen er toch heen, verliezen ze veel geld en blijven ze er komen?
Volgens Helga hebben casino's in Suriname een ander nut, het is voor Surinamers namelijk een plek geworden om gratis eten en drinken te krijgen. Wat wil het geval?
Als je naar een casino gaat, al heb je geen geld of weinig, er wordt gratis eten en drinken geserveerd, sommige casino's gaan een stapje verder en verstrekken volop gratis sigaretten aan hun gasten.
Helga overtuigde Wouter van het feit, wat er nu mooier was dan ergens je dag/avond door te brengen dan in een casino? Je gaat er heen met 20 surinaamse guldens, omgerekend zo'n 5 euro, je eet en drinkt je een slag in de rondte, geniet van de muziek, loopt rondjes om te kijken naar anderen en gaat weer naar huis.
Nog sterker, veel ouderen maken hier gebruik van, welke mooiere dagbesteding kun je je wensen dan deze? Wie heeft de thuiszorg nog nodig? Met je rollator erheen van 's morgens vroeg tot 's avonds laat.
Nu wilde Wouter met dit gegeven wel eens een casino van binnen zien. Zo gezegd, zo gedaan.
We rijden naar downtown Paramaribo en stappen het Wyndham Garden hotel binnen, een splinternieuw ultramodern hotel, wat net 8 maanden open is.
Even het hotel bekijken natuurlijk, we gingen naar het dak op de 7e etage onder begeleiding van een jongeman die ons op verzoek rondleidde. Vanaf het dak had je een prachtig uitzicht over Paramaribo, de nieuwe brug en rechts van het hotel de moskee die naast een synagoge staat...zusje...foto volgt!!
Wouter was benieuwd naar de mogelijkheden om hier wellicht congressen te organiseren, dus de jongeman ging de sleutel halen van de ruimtes en liet ons deze zien, prima gelegenheden, opties genoeg voor eventueel vlogende congressen dus.
Nu dan eindelijk naar het casino, een casino zoals deze hoort te zijn, een zangeres die haar motownliedjes zingt, veel gokapparaten, roulette en blackjack.
We lopen een rondje langs alle apparaten en Wouter wordt nieuwsgierig, toch maar eens uitproberen. Hup, briefje van 20 srd erin en op een knopje drukken. We vinden het alledrie wel grappig, maar echt onder de indruk waren we niet. Eigenlijk waren we benieuwd naar de gratis drankjes. Eten hoefde niet, de nasi zat nog hoog. Wouter houdt een meisje aan die de hele avond rondloopt en bestellingen opneemt. Of het mogelijk is drankjes te bestellen en hoeveel dat kost.
'Meneer, zolang u speelt hoeft u niks te betalen'.
Kijk, dat willen we horen, daar kwamen we eigenlijk voor, Hollanders dat we zijn, oh nee, Surinamers.
We bestellen een cola en twee rumcola's voor Wouter en mij.
Zo, die hakte erin, de rum is hier, naast Parbobier een van de nationale drankjes, zuinig wordt er dus niet mee omgegaan..pfff..!
Met ons drankje in ons handen lopen we nog een rondje, het begon al snel te vervelen en we besluiten naar huis te gaan, ik besluit mijn drankje toch maar halfvol te doneren aan het eerste de beste tafeltje wat ik tegenkom, zonde, maar wilde ik nog redelijk nuchter thuiskomen, zat er niks anders op, het steeg na 2 slokken al naar mijn hoofd, heb al niet veel vet om het been en kan alcohol toch niet zo goed meer verdragen.
In de auto terug kletsen we nog na over de avond, de vele avonturen die we toch in zeer korte tijd hebben beleefd, we gingen namelijk heel laat van huis.
Helga zet ons af, we nemen afscheid en Wouter en ik komen ietwat giechelend thuis om ons verhaal aan Eddy en Nita te vertellen, als 2 tieners die hun ouders vertellen wat ze meegemaakt hebben. Eddy en Nita lagen heerljik in elkaar gekropen op de bank tv te kijken, maar deze ging uit en er werd aandachtig naar ons verhaal geluisterd.
Toch kregen we de indruk dat het tijd was te gaan slapen, was ook zo, het was inmiddels alweer 02.00 ned. tijd.
Nog wat napratend in bed over Kenneth en het casino wensen Wouter en ik elkaar een goede nachtrust en wederom kost het niet veel moeite in slaap te vallen met de woorden van Kenneth nog door mijn hoofd dolend.
Mooie, prachtige, bijzondere man Kenneth...
We zijn er
22 mrt. 2012
🇸🇷
vanuit Suriname
We zijn er, in het Sweetie Sranang.
Na gisterochtend Noa naar school te hebben uitgezwaaid (even slikken) en Max te hebben uitgelaten heeft Hossam Wouter en mij naar Schiphol gebracht. Na een slikmomentje bij het afscheid nemen van Hossam zoeken wij onze weg naar de incheckbalie.
Wij zijn lekker op tijd en bij de balie aangekomen wordt ons verteld dat we weer niet met de SLM vliegen. Een aantal weken geleden werd ons dit ook al verteld omdat het vliegtuig voor onderhoud aan de grond moest blijven. Toen was de enige mogelijkheid of een dag later of 2 dagen eerder vertrekken, raden wat we kozen:).
De van tevoren gereserveerde stoelen vervielen hiermee, we kregen 2 stoelen in het midden van het vliegtuig in het gangpad.
Maar goed, geen probleem, het werd vliegen met Arke Fly, een leenvliegtuig en leencrew.
Zolang het vliegtuig maar 2 vleugels, 2 wielen, een werkende motor en een niet dronken crew had, vond ik het prima.
Gelukkig, vilegtuig leek compleet en heel. Stoelen waren prima, genoeg beenruimte en een prima tv schermpje met alle gemakken, actuele films, tv series, radiozenders en cd's in allerlei genres.
Vervelen hoefde je je dus niet, was ook wel nodig, de vlucht duurde uiteindelijk ruim 9 uur.
Dat is dan een lange zit, maar met de nodige ontspanning, af en toe lopen, lezen en met regelmaat wat drinken en eten aangeboden verliep de reis prima.
Crew moest wennen aan bepaalde drankverzoeken, Fernandez? Oh, ja, hebben we..
He, geen Suriname zonder Fernandez, mierzoete soda in allerlei enge kleuren met allerlei buitenaardse smaken. Je moet er van houden, maar het werd ruimschoot genuttigd aan boord.
Na een mooie landing om 01.30 ned.tijd die terecht gepaard ging met het nodige applaus, landden we dan eindelijk in het mooie Suriname. hoewel het donker was, snoof ik de heerlijke warme vochtige, klamme lucht in me op, het voelde als thuiskomen, Marokko voelt hetzelfde.
Dit wordt mijn thuis de komende 2 weken.
Na het ophalen van onze bagage werden we door Murphy opgehaald, taxichauffeur en echtgenoot van Evy, een goede kennis van Wouter.
Al was het donker, ik genoot van de 1 uur durende rit, onderweg van alles zien en alles in je opnemen.
We zijn er dan, bij het huis van Eddy en Nita. Eddy, een bevriende huisarts van Wouter en zijn vrouw heetten ons welkom met hun vriendelijkheid en warmte.
Moe, inmiddels was het 03.30 ned.tijd, maar voldaan ploffen we neer op de bank en kletsen we bij.
Nita heeft zelfgemaakt zoute soep gemaakt, heerlijk genietend van dit kopje soep en nog wat praten aan tafel krijgen Wouter en ik onze kamer te zien, waar onze bedjes staan. De kamer is niet groot, maar prima voorzien van alle gemakken, waaronder de nodige airco.
Voor we sliepen was het inmiddels 04.30, maar het inslapen ging snel.
Na 5 uur goed geslapen te hebben ga ik er als eerste uit om onder de heerlijke, ook nodige koude douche te stappen, lekker wakker worden.
Lekker met een kop koffie en nog een geplette plak ontbijtkoek die ik nog in mijn tas had zitten heerlijk in de voortuin gezeten, ik weet niet hoeveel graden het is, ik schat zelf op dat tijdstip, 08.30 sur.tijd, (in Suriname is het 4 uur eerder) al zo'n 30 graden, voelt het al heet en klam aan, maar ik geniet met volle teugen.
Eddy en Nita sliepen nog, maar worden kort erna wakker. De dochter van Nita, Jennifer was heel vroeg de deur uit om naar school te gaan.
Na van Eddy zijn Wifi wachtwoord te hebben gekregen en ik dus online kan zijn, kan ik even op facebook, mijn mails lezen en Whatsappen.
Zo was iedereen vanochtend heerlijk voor zichzelf aan het keuvelen, Eddy is de nieuwe fiets van Nita aan het fixen, Wouter zijn contacten aan het leggen voor de komende periode en Nita en ik rommelen ook een beetje aan.
Alles in een rustig tempo, inmiddels loopt de temperatuur op.
Het is Siestatijd, Wouter is een dutje doen en ik schrijf nu mijn eerste blogverhaal, een van hopelijk vele, niet alleen om te delen, maar ook een soort dagboek voor mezelf, want het is zoals men zei, eenmaal voet aan de grond in Sranang, ben je verkocht, wil ik dus alles wat ik waarneem, proef, ruik, voel opslaan.
Een mooi begin vandaag van een hopelijk prachtige periode.