Kenneth en rumcola
23 mrt. 2012
🇸🇷
vanuit Suriname
Gisteren zijn Wouter en ik begonnen aan een heel lang begin van de ochtend. We hebben ruimschoots gebruik gemaakt van de acclimatiseermogelijkheden. Rustig aan en vooral even niks doen.
Na de siesta zijn we opgehaald door Helga, een vriendin van Wouter.
Een echt plan hadden we niet, maar Helga wilde een rondje gaan rijden en zien waar we uitkwamen.
Daar ben ik altijd voor in en zeker Wouter. We reden richting de stad en tijdens de autorit eens even lekker om me heen gekeken, Su overdag! Nog mooier. Helga vertelt me wat er onderweg allemaal te zien is en Wouter vult aan met wat hij me kan vertellen over de omgeving.
Paramaribo staat nog vol huizen en gebouwen uit de koloniale tijd waarin Nederland nog regeerde hier. Het zijn stuk vor stuk erfgoeden, mooie statige regeringsgebouwen, maar ook woningen waarin de slavendrijvers woonden. Vele zijn verwaarloosd, maar vele ook mooi gerestaureerd, de een nog mooier dan de andere. Vrijwel alle gebouwen zijn gemaakt van hout, je kunt je voorstellen wat daarmee gebeurt als je die verwaarloost.
Even snel vanuit de auto wordt ik gewezen op het het huis van Desi Bouterse..rij maar door...
Uiteindelijk rijden we langs de Ark, een houten gevaarte wat net open is als restaurant, aan de rand van de Surinamerivier, het lijkt gesloten, dus rijden we voorlopig even door.
We komen uiteindelijk uit bij de pier, waar we een korte stop maken, kijken naar de Surinamerivier en er ligt een bootje aangemeerd, een van de vele die gebruikt wordt als transportmiddel om van de ene naar de andere kant te komen, ook als taxi.
Sinds 6 a 7 jaar wordt er gebruik gemaakt van de nieuwe brug, imposant en hoog, maar die brug blijkt niet voldoende capaciteit te hebben, ellelange files en een hoop geduld is er nodig om naar de andere kant te kunnen.
Soms ben je dus sneller met een bootje.
We vervolgens onze weg, waar zullen we nu eens naartoe?
Terugrijden en kijken of de Ark nu echt gesloten is, helaast blijkt dit het geval.
Iets verderop staat het Maisonadia boutique hotel waar we op de heenreis ook al langsreden, Helga kende het nog niet, wilde het toch eens zien, dus besluiten we er heen te gaan.
We parkeren de auto en bekijken het hotel van een afstandje. De eerste indruk was prima, we gaan naar binnen om een drankje te drinken.
Eenmaal binnen komt Kenneth ons tegemoet lopen. Kenneth is een man van middelbare leeftijd, grijze baard en twinkelende mooie bruine ogen. We maken kennis met Kenneth en vragen hem waar we kunnen gaan zitten voor een drankje. En daar begon het avontuur...
Kenneth is een mooi mens, Kenneth wist het voor elkaar te krijgen om op een manier te gaan vertellen over waar we konden gaan zitten, hij had allerlei hoekjes met elk hoekje zijn functie, wil je liggen, actief zitten, chillen met een shishapijp, alles was mogelijk en kon.
Hij veroorzaakte een lach op ons gezicht. Wouter vroeg hem hoe lang het hotel operationeel was en hoe de zaken gingen, er was namelijk geen kip te bekennen, terwijl het hotel zo op het eerste oog redelijk luxe oogde, nieuw en fris.
Kenneth antwoorde met de mooie woorden, 'ach..het gaat goed, we hebben onze pieken, en we we hebben onze, niet dalen, maar mindere pieken'. Wat een positieve instelling. Daar begon Kenneth te vertellen over de oorsprong van het hotel en de naam van de hotel. Het blijkt genaamd te zijn naar zijn vrouw Nadia, een schoonheidsspecialiste, niet zomaar een, nee, de beste van de stad, het land, nee...de wereld! Hij zweerde het, zijn gezicht gericht op het oosten!
Ik zal het uur vullende uur over zijn vrouw jullie besparen, maar wat kon die man vol passie, overvullend van liefde over haar vertellen.
Daar waar wij in eerste instantie nog wat argwanend stonden over het iets te spontane van deze bijzonder man, hij begon namelijk te praten en hield niet op, ongevraagd, we kwamen immers voor een drankje, hingen wij vervolgens aan zijn lippen. Deze man wist ons zo te boeien met zijn manier van vertellen dat het argwanende snel plaats maakte voor honger naar meer, bij mij in ieder geval.
Genietend van mijn eerste Parbobiertje luister ik aandachtig naar hem.
Kenneth is tijdens zijn hele verhaal wel 4 keer weggelopen om vervolgens terug te komen en zonder enige gene exact daar door te gaan, zonder twijfel over waar hij in het verhaal was gebleven en met elk detail met zijn verhaal, prachtig, dat kunnen niet veel mensen kan ik je vertellen.
Hij vertelde over zijn vrouw, haar zaken die goed gingen in Nederland, hun remigratie en de naam die zij inmiddels in Paramaribo heeft gemaakt. Wij wilden haar nu wel ontmoeten. Uiteraard kon dat niet, ze was te druk.
Wel wilde hij ons rondleiden in zijn hotel. Helga en ik keken elkaar aan en waren beide tot de conclusie gekomen dat toeval niet bestaat, iets heeft ons hiernaartoe geleid, we moesten hier zijn, luisteren naar Kenneth, zijn verhaal, zijn hotel.
Er hing een schilderij aan de muur in de hal, van het hotel in zijn oorspronkelijke staat. Ook zonder hier lang over uit te wijden kregen wij alles te horen over het hoe, waarom en wanneer het daar kwam te hangen, sommige dingen wil je ook niet willen delen, het verhaal was te mooi.
Terwijl hij aan het vertellen was zwaaide Kenneth naar dokter Remy, een vriend van hem. Wouter en Helga keken verschrikt op! Het was niet waar...Wouter stond op het punt de komende dagen Remy te bellen over zijn aankomst in Paramaribo en de vraag of Remy nog aanwezig zou zijn op het congres, wat nou toeval...
Na even gepraat te hebben met Remy en zijn vrouw vervolgen wij onze weg naar de rondleiding, de kamers zien er picobello uit, groot, goede bedden die we uiteraard moesten proberen, kortom een prima plek om vanuit daar je vakantie te vieren. Ik weet waar ik naartoe ga, ik welkom wordt geheten, ik vertroeteld zal worden, ik in goeie handen ben, ik niet verlegen hoef te zitten om een goed verhaal. Wat een man...hij laat een diepe indruk op mij, op ons achter. Toeval bestaat niet.
Kenneth zwaait ons uit en we gaan weer op weg. Een hapje eten gaat er wel in. We besluiten dit te gaan doen bij meneer Hassankhan, een Hindoestaan, hij heeft een goed lopend restaurant aan de rivier waar wij een tafeltje krijgen, inmiddels treedt de schemer in.
Bijkomend van ons avontuur bij en met Kenneth en hier nog van onder de indruk zijnde nuttigen we ons drankje en bestellen we ons eten, nasi kip, wat ons heerlijk smaakt.
En ik heb keurig mijn bordje leeggegeten, een Surinaams portie is namelijk geen Nederlands portie, dus ik verdiende een schouderklopje, kreeg ik ook van Wouter :)
Nog heerlijk natafelend in het donker met enkel een waxinelichtje kletsen Helga, Wouter en ik over medische zaken, Suriname en het leven in het algemeen.
Wouter verbaasde zich over de snelheid en opmars van al het nieuws wat in en rondom Suriname gebouwd wordt, ook de vele casino's
Wouter heeft zijn bedenkingen over casino's en het nut ervan, waarom gaan mensen er toch heen, verliezen ze veel geld en blijven ze er komen?
Volgens Helga hebben casino's in Suriname een ander nut, het is voor Surinamers namelijk een plek geworden om gratis eten en drinken te krijgen. Wat wil het geval?
Als je naar een casino gaat, al heb je geen geld of weinig, er wordt gratis eten en drinken geserveerd, sommige casino's gaan een stapje verder en verstrekken volop gratis sigaretten aan hun gasten.
Helga overtuigde Wouter van het feit, wat er nu mooier was dan ergens je dag/avond door te brengen dan in een casino? Je gaat er heen met 20 surinaamse guldens, omgerekend zo'n 5 euro, je eet en drinkt je een slag in de rondte, geniet van de muziek, loopt rondjes om te kijken naar anderen en gaat weer naar huis.
Nog sterker, veel ouderen maken hier gebruik van, welke mooiere dagbesteding kun je je wensen dan deze? Wie heeft de thuiszorg nog nodig? Met je rollator erheen van 's morgens vroeg tot 's avonds laat.
Nu wilde Wouter met dit gegeven wel eens een casino van binnen zien. Zo gezegd, zo gedaan.
We rijden naar downtown Paramaribo en stappen het Wyndham Garden hotel binnen, een splinternieuw ultramodern hotel, wat net 8 maanden open is.
Even het hotel bekijken natuurlijk, we gingen naar het dak op de 7e etage onder begeleiding van een jongeman die ons op verzoek rondleidde. Vanaf het dak had je een prachtig uitzicht over Paramaribo, de nieuwe brug en rechts van het hotel de moskee die naast een synagoge staat...zusje...foto volgt!!
Wouter was benieuwd naar de mogelijkheden om hier wellicht congressen te organiseren, dus de jongeman ging de sleutel halen van de ruimtes en liet ons deze zien, prima gelegenheden, opties genoeg voor eventueel vlogende congressen dus.
Nu dan eindelijk naar het casino, een casino zoals deze hoort te zijn, een zangeres die haar motownliedjes zingt, veel gokapparaten, roulette en blackjack.
We lopen een rondje langs alle apparaten en Wouter wordt nieuwsgierig, toch maar eens uitproberen. Hup, briefje van 20 srd erin en op een knopje drukken. We vinden het alledrie wel grappig, maar echt onder de indruk waren we niet. Eigenlijk waren we benieuwd naar de gratis drankjes. Eten hoefde niet, de nasi zat nog hoog. Wouter houdt een meisje aan die de hele avond rondloopt en bestellingen opneemt. Of het mogelijk is drankjes te bestellen en hoeveel dat kost.
'Meneer, zolang u speelt hoeft u niks te betalen'.
Kijk, dat willen we horen, daar kwamen we eigenlijk voor, Hollanders dat we zijn, oh nee, Surinamers.
We bestellen een cola en twee rumcola's voor Wouter en mij.
Zo, die hakte erin, de rum is hier, naast Parbobier een van de nationale drankjes, zuinig wordt er dus niet mee omgegaan..pfff..!
Met ons drankje in ons handen lopen we nog een rondje, het begon al snel te vervelen en we besluiten naar huis te gaan, ik besluit mijn drankje toch maar halfvol te doneren aan het eerste de beste tafeltje wat ik tegenkom, zonde, maar wilde ik nog redelijk nuchter thuiskomen, zat er niks anders op, het steeg na 2 slokken al naar mijn hoofd, heb al niet veel vet om het been en kan alcohol toch niet zo goed meer verdragen.
In de auto terug kletsen we nog na over de avond, de vele avonturen die we toch in zeer korte tijd hebben beleefd, we gingen namelijk heel laat van huis.
Helga zet ons af, we nemen afscheid en Wouter en ik komen ietwat giechelend thuis om ons verhaal aan Eddy en Nita te vertellen, als 2 tieners die hun ouders vertellen wat ze meegemaakt hebben. Eddy en Nita lagen heerljik in elkaar gekropen op de bank tv te kijken, maar deze ging uit en er werd aandachtig naar ons verhaal geluisterd.
Toch kregen we de indruk dat het tijd was te gaan slapen, was ook zo, het was inmiddels alweer 02.00 ned. tijd.
Nog wat napratend in bed over Kenneth en het casino wensen Wouter en ik elkaar een goede nachtrust en wederom kost het niet veel moeite in slaap te vallen met de woorden van Kenneth nog door mijn hoofd dolend.
Mooie, prachtige, bijzondere man Kenneth...
Reacties
Reacties
23 mrt. 2012, 19:52
Wat een bijzondere dag
23 mrt. 2012, 20:57
Wat bijzonder, heb je trouwens nog iets gewonnen inhet casino?
24 mrt. 2012, 09:21
Mooi verhaal! Zijn Kenneth z'n verhalen bijzonder genoeg om 'n voorstelling van te maken?
24 mrt. 2012, 11:20
Wat kun jij beeldend schrijven. het was net of ik er ook was.
Het is een mooi verhaal en ik verheug me al weer op de volgende story.
Weer heel veel plezier en genieten.
Dikke kus van mij
24 mrt. 2012, 17:08
Hoi amina, wat een boeiend verhaal, ik heb het gewoon 2 x gelezen! Wat schrijf je heerlijk! Deze dagen vliegen voorbij voor jullie denk ik,, je hebt daarna weer vakantie nodig om bij te komen van al die mooie indrukken en te wennen aan ons. Hahaha. Geniet ervan meiske! Cd's
24 mrt. 2012, 17:09
Xxx dus.
25 mrt. 2012, 00:15
Wat n avonturen...tis net alsof we er allemaal bij zijn. Moest n traantje wegpinken toen ik de foto kreeg: je bent n zus uit miljarden, thanx. Lafjoe en have fun: neem alles in je ziel op..Suri is helend Xxx
01 apr. 2012, 15:07
wat een mooie beschrijving van hoe het er weer aan toe gaat en hoe de spannend het is om'naar zo'n lezing toe te werken.
Leuk om te lezen over de plekken waar we ook geweest zijn met Wouter. krijg zin in zo.n lekkere sate van het VAT!!
Wens hem succes met zijn symposium en doe hem de groeten,
nelleke
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!