Mi switie Sranang

Ik haat afscheid nemen. Ik wil nooit afscheid nemen. Ik kan nooit afscheid nemen.

Toch moet het een keer, van mensen die je lief zijn, van een land wat je lief is geworden.

Ik hou van Suriname, Suriname heeft mijn hart gestolen, bij de eerst stap die ik zette op de grond van dit mooie land.

Mi lobi Sranang, ik hou van haar grond, haar geuren, haar eten, haar vruchten, haar temperaturen.

Ik hou van de helende werking van dit land, haar warmte die als een zachte omarming mij genezen heeft van verdriet, van een periode die ik als mooi, bijzonder, noodzakelijk, maar ook als pijnlijk heb ervaren.

Haar genezende werking heeft tot in mijn botten plaatsgevonden..

Ik heb hier rust en kalmte ervaren, nieuwe mensen ontmoet, bijzondere ervaringen opgedaan en veel liefde mogen ontvangen.

Liefde van Eddy, Nita en Jennifer, die mij een thuis hebben gegeven. Mijn gastouders waren.

Deze mensen stelden hun huis voor mij open, zorgden ervoor dat het mij aan niks ontbrak, zorgden voor mij alsof ik hun kind was, gaven mij een thuis gevoel.

Eddy die mij veel geleerd heeft, over dat je je idealen en dromen moet volgen. Nita en haar zorgzaamheid, ongerustheid en aanstekelijke lach en zorgde dat er genoeg koek was voor bij de koffie. Jennifer die mij deed denken aan mijn mooie dochter Noa en mooie zoon Hossam.

Liefde van Evelyne en haar man, die mij het gevoel hebben gegeven een soort familielid te zijn.

Liefde van Helga, lief mens.

Liefde van Kenneth, met zijn mooie verhalen, van dokter F.B met zijn charmes, van alle taxichauffeurs die mij van A naar B brachten.

Liefde van alle poli zusters en hun artsen die mij het zelfvertrouwen gaven door hun enthousiasme en motivatie iets van mij geleerd te hebben.

Liefde van de marktkooplui en andere volstrekt vreemden die mij spontane levensverhalen vertelden op straat, in de bus, waar dan ook.

Liefde van Alexander, die met zijn zakelijke insteek, maar ook zijn grappen en grollen mijn hart heeft gestolen.

Liefde van de groep Nederlandse artsen waar ik in 3 dagen een band mee heb opgebouwd. Veel plezier mee heb beleefd en mooie dingen mee heb ervaren.

Liefde van Cordy, onze gids en grappenmaker.

En.. liefde van Wouter, die mij heeft meegenomen naar dit prachtige land, zonder hem was dit niet mogelijk geweest. Mijn respect voor deze man is immens gestegen, meer dan het al was.

Deze man heeft respect verdiend, door alle uren die hij heeft geïnvesteerd om het congres mogelijk te maken. En met succes!

Deze man die mij heeft meegenomen naar plekken uit zijn jeugd, zijn herinneringen met mij wilde delen, mij veel heeft geleerd over Suriname en zijn gebruiken, tradities en culturen.

Onze verhalen die we elkaar vertelden ’s morgens vroeg bij het wakker worden of spontane momenten. We hebben mooie dingen samen gedeeld.

Lieve Wouter, ik dank je vanuit de grond van mijn hart. Ik hou van je, maar dat weet je.

Maar vooral, vooral liefde van Su, mi Switie Sranang, ik ga je missen, wat zal ik dit land missen.

Met pijn in mijn hart moet ik afscheid nemen, maar ik wil ook terug naar huis.

Met liefde kijk ik uit naar het weerzien met mijn kinderen en iedereen die mij lief is, mijn zus, die ik dankbaar ben voor een groot deel van mijn nieuwe start.

Naar mijn collega’s die mij dit zo gunden, met me meeleefden en er waren voor mij toe het goed ging, maar zeker ook toen het niet goed ging.

Ik ben veranderd, Su heeft mij veranderd. Su zorgt ervoor dat er maar 1 ding in het leven er toe doet.

Liefde, liefde voor jezelf, liefde voor je naasten, liefde voor je medemens.

Ik heb geld verdiend met mijn training, goed geld.

Het is naar Evelyne, voor de baby. Murphy is een huis aan het bouwen, helemaal alleen, met een babykamer…

Mi Switie Sranang, ik kom terug, ik moet terug.

Tot gauw!