Zondagsontroering
25 mrt. 2012
🇸🇷
vanuit Suriname
Het is zondag en op zondag ga je naar de kerk.
Ik ben vanmorgen met Evelyne meegeweest naar haar kerk, de kerk van de pinkstergemeente. Wouter is al een keer eerder meegeweest voorgaande jaren en had mij al een beetje verteld wat hij daar zag en hoe hij het beleefd heeft.
Ik wilde het met eigen ogen zien en horen, ik wist dat het een lange zit zou worden, zo'n 3 uur zou de dienst duren.
Evelyne staat keurig op tijd om 09.30 voor de deur en ik strijk nog even mn blouse en rok om mee te gaan.
Ik groet iedereen die thuisblijft en stap in, we rijden naar de kerk, zoeken een parkeerplekje en begeven ons naar de ingang, waar het al druk is.
Meteen bij binnenkomst bekruipt me een raar gevoel, ik kon het nog niet echt plaatsen of het een positief of negatief gevoel was, het zorgde in ieder geval voor een soort koude rilling over mijn lijf.
Iedereen is vriendelijk, groet je en Evelyne groet wat mensen her en der.
We besluiten boven te gaan zitten op het balkon.
Als iedereen zit, of eigenlijk staat, beslaat de ruimte zo'n 2000 mensen.
De ruimte is groot, hoog en heeft een groot podium.
Je moet het een beetje zien als op de Amerikaanse tv, een predikant op een groot podium, met een microfoon, een gospelkoor met begeleiding van een band.
Meteen wordt er gestart met een gebed en iedereen joelt Amen en bidt mee.
Daarna komt er een zangeres die liedjes zingt, een beetje soulachtig, mooi, met een prachtige stem, het ontroert me.
En met mij nog 2000 mensen.
Er is een gastspreker die begint te prediken, en ja...wat zal ik schrijven?
Dat wil ik met iedereen delen, maar ook weer niet, de preken waren stuk voor stuk mooi, herkenbaar, zeker als je je in een fase van je leven bevindt waarin alles wat hij zei betrekking op je heeft. De nodige tranen hebben gevloeid bij mij, ik had er simpelweg geen controle over.
Ik ben niet gelovig, heb oprechte interesse in allerlei geloven, ben ik van huis uit als Moslim geboren, maar praktiseer ik niet, maar ik geloof wel dat er iets is wat over ons waakt, zorgt dat wat we doen we zo goed mogelijk proberen te doen.
Ik geloof dat als je goed doet, je al genoeg gelooft. Ik geloof dat als je je naasten liefhebt, je goeds ervoor terug krijgt.
Dit geef ik mijn kinderen ook mee, doe goed en wees een goed mens.
Ik geloof dat we niet de dingen krijgen die we willen, maar die we nodig hebben.
En voor alle gebroken harten onder ons:
A de dya
Fu desi
Dresi las' hati
en den di broko
He is here
To heal the blessless heart
And heal the broken
Reacties
Reacties
26 mrt. 2012, 08:47
zal ik doen mama...
26 mrt. 2012, 09:03
Zo zeg
26 mrt. 2012, 12:05
Ik ben in Jamaica bij zo'n dienst geweest (heel even maar hoor, niet die 3,5 uur van jou) en ik kan me je gevoel heel goed voorstellen. Er hangt tijdens zo'n dienst een bepaalde sfeer en je voelt de energie van al die mensen. Heel bijzonder!
26 mrt. 2012, 14:40
Of je nou in een kerk, moskee of synagoge zit...altijd hetzelfde gevoel, als ik over mezelf praat. Onbeschrijflijk mooi wat een rust een mens dat geeft. Toeval? Geloof ik niet in ;) Mooi beschreven zus. Kan niet wachten tot het volgend avontuur ! X
28 mrt. 2012, 08:53
Slik...
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!