Mama's en dokter F.B
27 mrt. 2012
🇸🇷
vanuit Suriname
Wederom vroeg eruit, 07.00 in de taxi welteverstaan. Alleen dit keer heeft Wouter zich verkeken op mij.
Ik wilde er niet uit en heb dit volgens mij ook wel laten blijken, was niet gecharmeerd van zijn lieve woordjes, integendeel.
Toch realiseerde ik mij dat ik mijn ochtendhumeur moest verplaatsen naar de volgende locatie, de koude douche. Die heeft het ook moeten ontgelden, arme douche.
Na een zeer kort ontbijt, 10 minuten om precies te zijn, tegen mijn inmiddels vertrouwde routine in, wat dus ook niet bevorderlijk was voor mijn stemming, komt de taxi voorrijden, en die lieve taxichauffeurs zijn altijd op tijd. Grrr...
Eenmaal in de auto behoudt ik mijn humeur, staar wat voor me uit en ben blij dat de chauffeur kletst, hoef ik het niet te doen, niet dat ik een prater ben in de auto, de meeste die mij kennen weten dat, maar toch.
Planning voor deze dag was de RGB poli van dokter F.B, dit is een staatspoli en staat in een arme wijk, dat merk je al vrij snel als je aan komt rijden, niet een poli zoals we deze gezien hebben in de stad. Het trekt mijn aandacht en ik word al iets wakkerder.
We worden afgezet en lopen richting de poli, waar onder een soort veranda, in de hitte al zo'n 30 a 40 mensen, voornamelijk vrouwen met baby's, het blijkt CB, consultatiebureau. Her en der zie ik wel een verdwaalde patient zitten. Het is vol buiten, maar rustig.
We lopen naar binnen, vragen naar dokter F.B, hij blijkt er niet te zijn vandaag, hij komt ook niet, er is wel een andere dokter, maar zij komt later.
Het is een drukke bedrijvigheid, allemaal zusters die in en uitlopen, baby's wegen, controleren. Vervolgens moeten die kleintjes wachten tot de dokter komt, die kijkt de kindjes nog eens na, om ze vervolgens hun vaccinatie te laten krijgen door de zuster.
Alleen de dokter is er nog niet, Wouter biedt aan vast te beginnen, en dat is zeer welkom.
Wouter installeert zich en ziet de eerste kindjes, stelt een paar vragen over voeding, gezinssituatie en of het kindje recent ziek is geweest.
Gelukkig zijn alle kindjes die hij ziet, zo'n 6 gezond en groeien ze goed, op een meisje van 1 jaar na, zij zat net iets onder haar gewicht doordat moeder bij navraag meldde dat zij niet genoeg geld had om eten te kopen voor haar baby. Triest, maar nog steeds veel voorkomend.
Stuk voor stuk zijn het lieve mama's met de meest prachtige kindjes, mag ik foto's maken en poseren ze, samen met hun kindjes erop los. Het levert mooie plaatjes op.
Al vrij snel komt de dokter binnen en is blij verrast dat Wouter alvast van de gelegenheid gebruik maakte te beginnen met het spreekuur, ze neemt het over en wij gaan een kijkje nemen bij de balie en gelijk ook de ruimte waar wordt gevaccineerd.
Dit alles gebeurt op pakweg een ruimte van zo'n 25 a 30m, niet groot dus.
Er zijn ook 2 behandelkamers waar de cytogevallen, oftewel de spoedgevallen naartoe worden gebracht, dan komt de dokter tussendoor kijken, de poli is ook gewoon open voor reguliere patienten, alleen dinsdagochtend is CB ochtend.
Er is ook een kamertje waar de baby's worden gewogen met daarachter een piepklein keukentje.
We nestelen ons in een hoekje en ik voel me wat bezwaard, het is druk, maar alles is onder controle, ik heb respect hoe ze het doen, zonder computer, alles wordt opgeschreven in grote schriften.
We praten ondanks de drukte een beetje met een van de zusters en ze vindt het leuk dat we er zijn, al is het druk. Ik bied aan mee te prikken, maar dat is juist het leukste van het vak, dus staat ze dat liever niet af, snap ik, had ik ook gedaan. Kindjes worden gevaccineerd, een zieke patient loopt in en uit, een patient komt zich inschrijven, er wordt veel geschreven en alles gebeurt rustig en kalm.
Mijn ochtendhumeur is totaal verdwenen, ik ben diep onder de indruk van het nut van zo'n poli in die wijk, van de keihard werkende zusters, van de dokters die al die zieke mensen moeten zien, soms wel 90 op een ochtend, een ochtend die loopt van 07.00 tot 11.00 en iedereen komt aan de beurt. Al moeten patienten dus soms wel uren wachten, afspraken worden niet gemaakt, op volgorde van binnenkomst en de spoedgevallen tussendoor. Het doet me veel.Wil eigenlijk niet weg.
We besluiten een taxi te bellen, want Wouter moet naar Dagblad Suriname om een promotiepraatje te houden en een advertentie in de krant te laten zetten.
Aangekomen wacht Eddy ons op, hij heeft een afspraak geregeld met de eindredacteur, ik weet zijn functie niet echt, maar ik noem hem even zo.
Een vriendelijke Hindoestaanse man verwelkomt ons en we nemen plaats in zijn kamer.
Mijn eerste idruk was anders van deze meneer, maar zo zie je maar, nooit meteen op je eerste indruk afgaan. Hij blijkt een goede journalist, stelt de juiste en goede vragen, toont oprecht interesse en ziet het nut en belang in hetgeen wij komen verkondigen.
Tussendoor wordt er op de deur geklopt, het is een interviewer die Wouter zag op STVS, hem al sinds die uitzending probeert te bereiken, hij wil graag een interview met Wouter, de cameraman staat klaar, of dit even snel tussendoor kan?
Hee, alles voor het congres, dus begeven wij ons naar de de geimproviseerde kleine studio voor flitsinterviews. Juist dit spontane interview zorgt ervoor dat het leuk verliep, de journalist stelt goede vragen, Wouter voelt zich op zijn gemak en kan goed zijn praatje houden.
Voldaan lopen we terug naar de redacteur en maken ons praatje af om vervolgens naar huis te gaan.
In de taxi koopt Wouter onderweg de krant 'De Ware Tijd', zijn advertentie staat erin, althans dat is de bedoeling, maar blijkt niet het geval. Wouter is hier niet van gecharmeerd en dus begeven wij ons voordat we naar huis gaan naar het kantoor van die krant. Na wat woorden met een dame daar, een belletje naar Nederland wordt het alsnog geregeld, het komt nu een dag later in de krant.
Eenmaal thuis kunnen we gelijk aan tafel, het is 13.00, dus gaan we warm eten, het is welkom, we hadden trek. Na een voor mij korte siesta en vervolgens wat gelummel en voor Wouter hard werken achter de laptop, komt dokter F.B ons om 18.00 halen om lekker in de stad te gaan eten.
Ik maak kennis met deze spontane dokter, Ik krijg een Brassa en hij stelt zich voor. Hij hoorde al van Wouter dat ik meekwam naar Suriname en heet me welkom in Su.
We rijden naar de stad, ik wil vis eten en graag buiten, verder had ik geen wensen. We rijden naar Broko, een leuk lounge/eettentje aan de Suriname riveir, lekker buiten, met uitzicht over de rivier en de Bosjes Brug, met de ondergaande zon, levert dit een mooi plaatje op.
Het is een mooi plekje, wordt de eerst djogo bestelt, had ik dat al geschreven? Een djogo is een liter bier, makkelijker dan aparte flesjes en we maken nader kennis met elkaar. Dokter F.B en Wouter zijn verrukt elkaar weer te zien en te spreken, het zijn matties die elkaar al lang kennen en die twee samen zien, zorgt ervoor dat ik kijk naar 2 baldadige jongetjes.
Herinneringen worden opgehaald en F.B kan niet geloven dat we maar zo kort in Su zijn, hij wil nog zoveel met Wouter ondernemen. F.B vraagt me naar mijn verblijf hier, ik vertel hem wat dit land tot nu toe met mij gedaan heeft, hoe ik het ervaar.
Ik vertel hem over hoe ons bezoek aan zijn poli die ochtend daar mede aan bijgedragen heeft, toon ik diep respect voor die man. Hij komt uit die wijk, heeft het toevallig gemaakt, hard gestudeerd, is goed terecht gekomen en wil graag iets betekenen voor zijn gemeenschap. Ondertussen studeert hij nog verder voor een Master opleiding!
Er is geen vis meer helaas, wel garnalen wat achteraf ook een goede keus blijkt, we genieten van de maatlijd en er wordt nog een djogo bestelt. dokter F.B is de BOB, Wouter en ik niet. :)
Na deze heerlijke warme avond besluiten we naar 't Vat te gaan, een soort Leidse plein, gezellig plekje met een livebandje.
Daar ontmoeten we al snel de eerste Nederlanders die meedoen met het congres, zij zijn eerder gekomen. Een ervan heeft de folders mee, 100 stuks, van het congres, ze zien er prima uit, mooie uitgebreide folder met het programma. Wouter wist dat hij hier zou zijn, geen toeval dus.
Ik praat wat met het vrouwelijk gezelschap van de aanwezige heer en aan de andere kant van mij met dokter F.B en Wouter. We bestellen weer een djogo en bitterballen!?! Bitterballen?, voordat ik het wist wordt de eerste in mijn mond geduwd. F.B wil graag een Saoto, zoute soep die hem heerlijk smaakt.
Dokter F.B en ik kletsen over zijn idealen, dromen, zijn praktijk en vice versa. We kunnen het goed vinden samen.
Het is inmiddels alweer 23.00 uur en tijd om naar huis te gaan, F.B loopt vast naar de auto terwijl ik op Wouter wacht die zijn gesprek afrond.
Als ik naar de auto loop staat daar een geopende deur voor mij klaar met daarnaast een dokter F.B, met een rode roos in zijn hand, voor mij, voor de gezellige avond. Een dikke brassa geef ik hem en ik zit wat giechelend in de auto terug.
Eenmaal thuis gaat het gegiechel nog even door, zij het ietwat teut..dokter F.B, zijn poli en verschijning hebben mijn ochtendhumeur als sneeuw voor de zon doen laten verdwijnen...charmeur...
Reacties
Reacties
28 mrt. 2012, 15:27
:))))) Leuk.
28 mrt. 2012, 15:34
Heb vandaag met mijn surinaamse collega op internet door Suriname gerreist en van alles bekeken wat jij ook hebt bekeken (ben onder anderen ook over de bosje brug gereden) Erg mooi. Zo reis ik een klein beetje met je mee al is het in het echt natuurlijk veel mooier. DX
28 mrt. 2012, 16:39
wat een ervaringen allemaal, was je ook teut toen je dit schreef? i zie namelijk heel wat foutjes... haha maakt niet uit hoor...
30 mrt. 2012, 16:06
Romantisch hoor, zo'n roos. Zaten er nog bijzondere bedoelingen achter...? Heet hij wegens privacyreden F.B. of is zijn achternaam gewoon te lang om steeds te typen?
30 mrt. 2012, 22:57
Hoi Amina,
Ik ken je niet, maar erg leuk om via jouw blog de activiteiten van mijn broer te volgen. Je bent trouwens een goede verhalenverteller. Er ooit over gedacht een boek te schrijven?
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!