Vanmorgen de wekker gezet om 5.30, vanaf 04.00 al klaarwakker! Fijn..
Koffie en achter de laptop mijn presentatie aanpassen, bijwerken, aanvullen.
Alles naar aanleiding van de polibezoeken die ik de afgelopen week samen met Wouter heb afgelegd. Daaruit een beetje geinventariseerd wat de wensen waren van de assistenten en dat verwerkt met de inhoud van mijn training.
Wouter wordt dik een uur later pas wakker en wil eigeniijk gelijk achter de laptop. Zo ging het de hele ochtend, mag ik nu? Ben je al klaar? Ik moet nog wat printen!
De gezonde spanning stijgt bij mij, ik ben zenuwachtig over hoe de training zal verlopen, niet weten wat te verwachten, zoals ik al eerder schreef zijn de assistenten niet echt assistenten zoals wij dat in Nederland kennen, het zijn of administratief medewerkers, verpleegkundigen of niet geschoolde assistenten, een opleiding voor doktersassistenten is er namelijk niet.
Uiteindelijk moet ik er aan, we gaan met de taxi naar de poli van Telesur, telecombedrijf in Suriname die zijn eigen doktersdienst heeft voor zijn medewerkers en familieleden.
Eenmaal aangekomen worden we hartelijk verwelkomd en staat de beamer al voor me klaar. Dat werkte geruststellend voor me, mensen die met je meedenken en ervoor zorgen dat je kunt werken. Scheelde een stuk in mijn nerveus zijn.
Ik sluit mijn laptop aan nadat er eerst een verloopstukje gezocht moest worden, stekkerdoos is niet ingespeeld op een 'nederlandse' laptop. Ik kan ik aan de slag, alles doet het.
De dames komen keurig op tijd, allemaal hebben ze al een ochtend werken erop zitten, zijn gaar, maar reageren enthousiast.
Ook zijn er 2 huisartsen uit belangstelling bij, maakt het wat spannender, maar is wel leuk.
Wouter is mee ter ondersteuning, voelt fijn dat je baas erbij is en een wakend oogje op je houdt.
Ik begin mijn training en alles verloopt soepel, de dames beginnen te vertellen over hun ervaringen en ik speel daarop in, laat mijn powerpoint presentatie zien en licht deze tussendoor toe. Het wordt goed ontvangen.
Door een deel van de training interactief te maken door ze in 3-tallen aan het werk te zetten kakt de energie minder in en houdt je groep bezig, er ontstaan discussies, heel goed!
Er wordt heen en weer gepraat en gelachen tussendoor. Ik sta erbij en aanschouw het.
Wouter heeft een radio interview gepland staan en laat mij alleen achter.
We bespreken uiteindelijk alles nog eens met z'n allen en ik sluit mijn training af.
De groep laat blijken dat ze veel geleerd hebben, ik bracht het leuk volgens hen. Dat zorgde voor een kleurtje op mijn wangen, uiteindelijk is het toch vreemd, maar wel leuk om complimentjes te krijgen.
Telesur zorgde verassend voor een snack en een flesje fris voor iedereen, heerlijk.
Ik bedank de groep en zwaai iedereen uit.
Ik had er ruim een uur voor uitgetrokken, 2 uur heeft het geduurd.
Het was een leerzame ervaring voor me, heb ook van hen een hoop geleerd.
Ik neem alles wat ik heb aan vragen vanuit de groep mee zaterdag op het congres voor de huisartsen en zal ik de Surinaamse huisartsen proberen duidelijk te maken dat hun assistenten graag veranderingen zien in hun praktijk, maar dat dit alleen mogelijk is als zij de steun hebben van hun baas.
Doel deels bereikt!!
Wouter en ik laten ons door een van de dames afzetten bij het hotel waar de Nederlandse huisartsen en andere mensen die zullen deelnemen aan het congres zullen aankomen en verblijven.
We drinken koffie in de veranda en niet veel later komt de bus aan, we staan er om ze te verwelkomen. Groeten iedereen en her en der wordt er gevraagd hoe mijn presentatie ging, een aantal heeft zelfs mijn blog gelezen, leuk om te horen. Ik wist niet dat Wouter dat doorgemaild had.
Moe van de reis gaat iedereen nog uit eten, behalve ik. Ik groet Wouter, neem een taxi naar huis, neem mijn vertrouwde koffie met koek en laat me door Nita verwennen met nog een heerlijk gegrild stokbroodje met pindakaas en hete augurk.
Het leven is mooi!
