Congres, congres en congres
01 apr. 2012
🇸🇷
vanuit Suriname
Oke, oke, ik ga al bloggen.
Het feit dat ik niet eerder mijn blog heb bijgehouden de afgelopen dagen heeft te maken met 3 dagen congres.
En dan zou je denken, dat moet je toch juist elke dag even bijhouden, daar gingen jullie uiteindelijk voor naar Suriname?
De organisatie van het congres heeft maanden geduurd, Wouter is zeker de laatste weken, dag en halve nachten bezig geweest om het congres weer op een dusdanige manier te organiseren dat het liep zoals het liep en loopt, uiteraard met behulp van logistiek organisator Alexander, waarvoor ook een diepe buiging.
Toch was ik van mening dat niet iedereen zat te wachten op 3 dagen blogverhalen over het congres, hoe boeiend, interessant, leerzaam het ook was.
Ik had dus voor mezelf besloten om deze mooie dagen in 1 verhaal te verwerken.
Op dit moment schrijvende zijn ze bezig met de laatste workshoprondes.
Ik zal een korte omschrijving geven van de afgelopen 3 dagen.
Met als begin de vrijdag.
Wouter begon de dag met een droom die hij vanuit het niets begon te vertellen, de slaap nog in mijn ogen. Ik zal er niet teveel over vertellen, maar het betrof onze K.H Beatrix en haar zonen.
Wouter wist het zo levensecht te vertellen alsof hij werkelijk op het punt stond K.H Alexander en Maxima te bellen om nog een aantal dingen door te nemen. Ik moest al plassen, maar het vertellen van deze droom werkte niet bevordelijk op mijn blaas. Lachend zijn we opgestaan.
Lekker wakker worden zo.
De deelnemers uit Nederland kwamen in chinees restaurant Lucky Twins (ik heb de naam ook niet verzonnen) mooi op tijd aan na een 3 uur durende stadwandeling door Paramaribo. Nog doodmoe van de vlucht en enigszins een jetlag werden ze hartelijk ontvangen door Evelyn en haar 2 vriendinnen die de taak van de inschrijving van iedereen op zich hadden genomen. Daar zaten ze, alledrie gesommeerd door Evelyn in het zwart te komen en pico bello er uitziend met de allermooiste glimlach op hun gezichten. Zo wil iedereen wel een congres bijwonen.
We wachten met smart op deelnemers uit Suriname, artsen, psychologen, fysiotherapeuten en maatschappelijk werkers, de doelgroepen waar dit congres voor bedoeld is.
De vooraanmelding gaf het aantal 11 aan voor die vrijdagmiddag die duurde van 14.30 tot 19.00.
Teleurstellend laag, maar de ervaring leerde en he, we zijn in Suriname, dat er vaak pas mensen op het laatste moment komen, dus daar hadden wij onze hoop op gevestigd. Vorig jaar was dit ook het geval, 25 aanmeldingen, uiteindelijk 100 man aan de deur. Moest goed komen zou je denken.
Helaas, zelfs de 11 hebben we die vrijdagmiddag niet gehaald, uiteindelijk zaten we met in totaal zo'n 35 mensen in de zaal, niet leuk, maar het was niet anders.
De aftrap is gedaan door Wouter en daarna kon het congres van start gaan met mooie onderwerpen als 'SOLK, somatisch onverklaarde lichamelijke klachten', pijntjes die niet te verklaren zijn, even kort uitgelegd. Verder het mooie, maar beladen onderwerp 'Tijdig praten over overlijden.' In Suriname en andere soortgelijke landen met haar eigen culturen, is het moeilijk om te praten over ongeneeslijke ziekten en dood. Het is belangrijk dat dit bespreekbaar wordt gemaakt. Het schijnt nog te vaak voor te komen dat een ongeneeslijk zieke patient die binnen korte termijn overlijdt niet eens weet waar hij/zij aan overlijdt en dit vaak alleen de familie betreft. En als de patient het al weet, dan wordt er niet over gepraat. Het is iets wat je overkomt. Vaak is er dan geen ruimte voor emoties of praten erover. Er valt veel over te schrijven, maar ik beperk het het even tot dit gegeven.
Andere onderwerpen waren een 'huisartsen informatie systeem' wat is geintroduceerd, huisartsen hebben vaak nog geen computer, laat staan een computersysteem waar men mee kan werken, zoals afsprakenplanning, dossiervoering.
Ook de directeur van een thuiszorgorganisatie heeft een praatje gehouden over zijn manier van werken en hetgeen hij wil doen voor zijn land op dit gebied. het is een man met idealen, dromen, heeft al veel gedaan voor zijn land, maar niet alles is haalbaar. Maar ach, waar zouden we zijn zonder idealen en dromen?
Eerlijk? Ik ben in de pauze na het SOLK onderwerp naar huis gegaan, mede omdat ik moe was, al sinds aankomst worden we niet later dan 6.30 wakker en deze vrijdagochtend was dit zelfs voor mij al om 5.30. Ik wilde thuis graag nog een laatste keer naar mijn presentatie kijken die ik voor de volgende dag met Hermieke Veldman, huisarts zou gaan geven.
Eenmaal thuis besef ik mij dat ik geen laptop heb, ja, die ligt natuurlijk bij Lucky Twins. Dan maar wat lezen, aantekeningen maken van dingen die mij te binnen schieten. Mijn bevindingen van de training nog eens doornemen en zo opschrijven dat ik er een verhaaltje van kan maken.
Ook had ik wat last van een gevoel wat ik niet echt kon plaatsen, zou het heimwee zijn?
Tegen 19.30 komt Wouter met Hermieke thuis, ja!, dat was ik vergeten en ben gewoon weggegaan, ik zou na afloop van de eerste congresdag met Hermieke nog even achter de laptop kruipen om alles even door te nemen. Maar nu komt Hermieke gewoon leuk thuis even langs, ziet ze meteen waar Wouter en ik logeren. We nemen samen nog even de powerpoint door, schaven deze wat bij en klaar.
Er moet nog gegeten worden en we besluiten naar een leuk javaans eettentje bij de rivier een hapje te gaan eten met z'n drieen. Niet te lang, Hermieke heeft nog wat last van de jetlag.
Met een heerlijke maaltijd, nog even zitten aan de kant van de rivier met een fles Parbo, gaan we vervolgens terug naar huis. Wouter was wat stil, moe?, toch wat teleurstelling over de opkomst merk ik bij hem op.
Eenmaal thuis gaan we slapen. Morgen is er weer dag Wouter.
Dag 2 wordt ik vroeg wakker gemaakt door een berichtje van een lieve vriendin om 4.30!! Heb getwijfeld deze lieve meid nog als vriendin te blijven zien, maar ze is te lief. Mijn wakker worden wordt compleet gemaakt met een droom van Wouter, hilarisch, het regent namelijk bij ons naar binnen, de vloer is kletsnat en we moeten dweilen. Of ik dat niet merkte. Verschrikt doe ik mijn ogen nog eens goed open. Wouter vertelt dat het dus de hele nacht naar binnen heeft gedruppeld en nog steeds langs de muren naar beneden komt. Het duurt dus even voor ik door heb dat Wouter weer gedroomd heeft.
Ik verklaarde zijn droom alszijnde dat het deze dag aanmeldingen zou gaan regenen, let maar op!
Het is niet genoeg, ook Nita jaagt hij de stuipen op het lijf met dit gegeven, maar Nita heeft 'm al snel door.
Na ons ontbijt zijn we weer mooi op tijd bij Lucky Twins, Evelyn en girls zitten er weer mooi bij, in het wit dit keer.
Wederom is de opkomst van de Surinaamse collega's teleurstellend, uiteindelijk zullen er in totaal zo'n 50 a 60 mensen in de zaal zitten.
Verklaring is achteraf waarschijnlijk toch palmzondag, Suriname is gelovig en vooral op palmzondag. Het was al het 3e congres in een maand, etc. Jammer wederom.
Bijzonder aan deze dag is dat de officiele opening wordt gedaan door minister van volksgezondheid C. Waterberg, die al eerdere congressen van Wouter heeft geopend. Hij houdt een mooi praatje waarna vervolgens de 2e dag wordt gestart.
Ik ben weer zenuwachtig, vandaag is mijn presentatie. Eerst wat andere onderwerpen. Het nut van een huisartsenopleiding in Suriname bijvoorbeeld, een goed initiatief waar men al lang mee bezig is, vooral Eddy heeft hier onder andere zijn levenswerk van gemaakt. Er is nog geen huisartsenopleiding in Suriname. Je studeert 6 jaar geneeskunde en dan ben je klaar. Huisarts worden is een specialisatie waar je in Nederland nog eens 3 jaar voor moet verder studeren.
Anno 2012 is het eigenlijk ondenkbaar dat dit nog niet in Suriname het geval is.
Goed onderwerp op de agenda dus.
Alles wordt met een liefhebbende blik door Nita vastgelegd op foto en film.
Dan mag ik. Ik zal er kort over zijn. Hermieke en ik hebben er een goed gevoel aan over gehouden. Ons praatje was prima, Hermieke wat meer gericht op de artsen, ik vertel mijn bevindingen van mijn training en vraag de artsen aandacht hier aan te besteden, te investeren in hun assistenten, door middel van een gerichte opleiding, die overigens ook van start moet gaan en nog heel erg in de kinderschoenen ligt.
Het wordt allemaal goed ontvangen en er komen leuke vragen en commentaar vanuit de zaal.
Na afloop komen er mensen naar de toe met vragen, of ik nog eens apart een keer op de poli wil komen kijken en helpen, een aanbod voor een baan ligt er en zelfs doceren op de opleiding straks.
Als dat geen veren in je welbekende achterste geeft?
Ik besluit hierna wederom naar huis te gaan,De onderwerpen maag, darm en leveraandoeningen zijn vast boeiend, maar ligt niet echt in mijn interessegebied.
Ik groet Wouter, Hermieke en nog wat mensen en krijg verassend een lift van dokter Remy en zijn vrouw die mij thuis afzetten.
Thuis aangekomen ben ik stiekem een uurtje gaan liggen, luister naar Pearl Jam en laat alles nog even aan me voorbij gaan. Na een uurtje slapen besluit ik de stad in te gaan, ik moet nog souvenirs kopen. Ik ben altijd voornemens om alleen wat te kopen als ik iets leuks tegenkom, niemand zit te wachten op de zoveelste schort met I love...erop, of toch wel ;)
Helaas is de aanbevolen winkel dicht, vergeten dat ze op zaterdag maar tot 13.00 open zijn. Mijn koffiebarretje is vlakbij met de lekkerste koffie en muffins en besluit daar mijn teleurstelling over de gesloten winkel te gaan verwerken. Zo slenter ik nog even door de straten van Paramaribo, de zon is fel en heet, maar ik loop er zoveel mogelijk in. Het besef dringt door dat dit wellicht de laatste keer zou kunnen zijn dat ik hier loop en ik geniet, intens. Maak weer wat foto's van de stad, de moskee en synagoge, met een zonnetje erbij dit keer.
Aan de kade zitten en kijken naar de bosjesbrug, genieten van de man en zijn schaafijskraampje. Zelfs de viezigheid, stof en verval van de stad krijgen ineens iets moois.
Met de taxi terug naar huis was geen optie, hollander als ik ben ga ik eerst kijken of ik niet eerst met de bus naar Lucky Twins kan, want ik wilde er weer zijn bij de afsluiting van de dag, zodat ik met Wouter mee terug naar huis zou komen.
Na navraag wordt mij de bushalte gewezen die mij daar naartoe brengt.
Er is geen dienstregeling in Suriname, gewoon wachten tot de bus vol is, dan rijdt deze pas, heet in de bus, of niet heet in de bus. Geteld zo'n 20 minuten heeft dit geduurd, maar hij brengt me keurig naar waar ik naartoe moet, voor 1.25 SRD, 40 eurocent!
De dag is goed verlopen, ondanks de lage opkomst was het leuk, interactief, interessant genoeg en zelfs leerzaam voor sommige. Dat zijn goede berichten om te horen.
Wouter en ik nemen de taxi terug naar huis en Eddy en Nita volgen met de motor.
Tegelijk komen we aan. Lucky Twins is maar 10 minuten met de taxi van huis, prettig dus.
Eddy laat ons de video van die dag zien, waaronder mijn presentatie, leuk om terug te zien, maar naar jezelf kijken blijft toch raar.
'S avonds gaan we met een groepje artsen uit Nederland, een Nederlandse internist en zijn vrouw, beide werkzaam in Suriname, Eddy en Nita eten bij 'The Garden Of Eden', een voor mij poepie chique thai bleek.
We reserveren een busje die na een tussenstop bij het hotel van de Nederlandse collega's ons brengt naar het restaurant.
En het was een ervaring! Ik had nog nooit thais gegeten, maar ik moet zeggen, ik wil daar wel een hobby van maken. Superlekker, fijne mensen om je heen, alles in een romatische setting in de prachtige tuin met zijn Buddahbeeld en bamboe op een zwoele avond.
Mooie afsluiting van dag 2 zo.
Wouter, Eddy, Nita en ik nemen een eigen taxi terug naar huis, voor de rest zijn ook taxi's besteld.
Nog nagenietend van al dit lekkers, de mooie dag weer, gaan we naar ons gevoel te laat naar bed, maar ach...ik heb wel thais gegeten.
Ik ben benieuwd met welk droom Wouter morgen komt. Welterusten Wouter.
Dag 3
De batterij van mijn mobiel is opgegaan 's nachts en ik zou de wekker zetten. Verschrikt doe ik mijn ogen open, maar gelukkig, Wouter staat al onder de douche, het blijkt 6.45. Wouter was uit zichzelf al wakker geworden.
Helaas, geen droom dit keer. Ja, een 1 april poging, maar daar trappen we niet in.
Aangekomen bij Lucky Twins gaat Wouter nog even pinnen, dit blijkt wel een flauwe grap te zijn, er wordt gepind, maar er komt geen geld uit, serieus niet. Vervelend, maar Wouter laat zich niet kennen, geen tijd om je druk te maken, hij heeft nog een laatste congresdag in goede banen te leiden.
De vriendinnen van Evelyn zijn er vandaag niet, dus zit Evelyn er alleen, maar gezien de opkomst de dagen ervoor verwachten we geen enorme drukte, en anders schiet ik gewoon bij.
Helaas blijkt dit het geval, wederom te weinig aanmeldingen, maar het is nu eenmaal plamzondag en het regent. Volgens Evelyn geen combi Surinamers de deur uit te krijgen.
En dan ineens Boem! Stroomuitval! , het was aangekondigd, op radio en tv, maar je hoopt toch stiekem dat het jouw congresruimte niet zal overkomen. Dus zitten we in het donker, komen er kaarsen, draagbare lampen en de airco doet het dus ook niet.
Dat wordt improviseren. We verhuizen in ieder geval met iedereen naar een verlichte zaal met veel ramen, dat scheelt al. Alleen de presentaties kunnen niet gehouden worden.
Wouter begint met zijn praatje over Telehealth, als het ware behandelen op afstand. Vooral voor de binnenlanden erg nuttig. Je maakt bijvoorbeeld een foto van een wond ergens in de binnenlanden, je zoekt verbinding middels je mobiel met een huidarts die hierop aangesloten is, die je vervolgens na het zien van de foto goed kan vertellen wat je met de wond moet, zonder dat de patient met een vliegtuig, over water of anderzins vervoerd moet worden om een arts te zien. Ideaal.
Alles weet Wouter zonder stroom prachtig te illustreren en houdt met regelmaat gewoon zijn laptop omhoog, die doet het natuurlijk door de opgeladen batterij gewoon.
Op het moment dat Wouter nadere uitleg geeft over het systeem en roept 'en dan druk je op dit knopje' springt spontaan het licht weer aan! Een applaus wordt gegeven en er word hard gelachen.
Toeval, maar ook weer niet, Wouter had kort ervoor gebeld met de directeur van de energiecentrale dat hij toch echt stroom nodig had ivm zijn congres. Dat heeft geholpen! Zo gaat dat in Su!
Iedereen is blij en men kan verder met het geven van haar of zijn presentatie. Onderwerpen vandaag zijn Parasitologie en microbiologie, erg boeiend, maar te ingewikkeld, sla ik even over.
Het gaat in ieder geval over parasieten en bacterien in je darmen en wat daar de gevolgen van kunnen zijn als je dit niet goed behandeld.
Bijzondere en heftige onderwerpen waren huiselijk geweld en kindermishandeling met als start een heftig film hierover.
Er is ruimte voor commentaar en vragen hierover en die komen er dus volop, het is een beladen onderwerp maar toch kan iedereen in de zaal er goed over praten. De cijfers liegen er immers niet om, niet alleen in Suriname, maar ik denk overal te wereld is het onze taak als volwassenen onze kinderen te beschermen en een veilig thuis te bieden. De wereld heeft het verdrag voor de rechten van het kind niet voor niets getekend, hier moeten wij ons aan houden.
Kinderen zijn onze toekomst, als je daar niet goed voor zorgt, zeker bij mishandeling, geestelijk of lichamelijk kweek je zo een verknipte wereld met alle gevolgen van dien.
Na de lunch besluit ik naar huis te gaan, de workshops starten, waar net als de 2e dag inhoudelijk op alle onderwerpen nog eens dieper wordt ingegaan. Ik laat dat even voor wat het is en neem een taxi naar huis.
In de taxi zit ik naast een chauffeur van mididelbare leeftijd, zijn eerste dag als taxichauffeur, net terug uit Nederland en besloten te blijven. Hij heeft 25 jaar in Amsterdam Blijmer gewoond en heeft besloten terug te gaan naar Su, kan ik mij nu voorstellen. Om toch geld te kunnen verdienen is hij taxichauffeur geworden.
Helaas was de rit te kort verder te kletsen met deze man, ik had graag meer gehoor over hoe en waarom.
Ik wijs hem de weg en we zijn allebei van mening dat Suriname een prachtig mooi land is, maar dat mede door de politieke onrust de bewoners van het land er zelf niet echt van kunnen genieten. Er blijft hierdoor een hoop liggen van wat er nog moet gebeuren, veranderen, het land nodig heeft.
Reacties
Reacties
02 apr. 2012, 07:32
Weer top beschreven; wat n avonturen. Tot soon X
02 apr. 2012, 08:12
goed verhaal leuk om te horen dat je presentatie goed ging ik zei het al heeft die toneel ervaring je toch geholpen.
02 apr. 2012, 08:40
mooi verhaal, sorry maar ik snapte er niet veel van, maar de dingen die ik begraap waren mooi, XxxxxxxxNoa
02 apr. 2012, 10:34
Echt genieten om je verhalen te lezen. En wat een avontuur. Geweldig om te lezen over je presentatie. Knap hoor, maar ja.......... wat wil je ook van zo`n groot actrice. Dikke kus uit Haarlem
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!