Door digitale tegenslagen, lees..geen internet, sms, wifi, of uberhaupt kunnen bellen door geen bereik en de brand van Vodafone, van 3 april tot thuiskomst, waar ik ook geen laptop had en later wel en deze het weer niet deed, en ik nu dus bij Wouter thuis zit, mijn voorlaatste blog te schrijven, wilde ik deze verhalen toch vastleggen en delen.

Voor mezelf, voor jullie:

Ik zit op dit moment, donderdagavond 5 april op mijn hemelbed in Anaula mijn blog alvast vooruit te schrijven terwijl er een behoorlijke regendans buiten plaatsvindt. Het regent al een poosje, soms hard en tropisch, nu miezert het na. Warme regendruppels, maar toch, je wordt er behoorlijk nat van.

Waarom ik vooruit schrijf? Tijd, tijd is tegen mij en dit is de enige manier om vanuit dit prachtige land, mijn voorlaatste verhaal met jullie te delen.

We zijn dinsdag met de groep Nederlandse artsen vertrokken met een busje richting Atjoni, de vertrekplaats waarvandaan onze boot zal varen naar het eilandje Anaula langs de Surinamerivier in het binnenland van Su.

De busreis zal zo’n 3 uur in beslag nemen inclusief tussenstops. Met airco in de bus, het belooft weer een hete dag te worden gaan we op weg. Onderweg vertelt Wouter wat er zoal onderweg te zien is en de historie er achter. Wouter weet veel over Suriname en weet ook op een leuke wijze zijn kennis te delen met iedereen, vragen komen er en worden beantwoord, onze reisleider tijdens deze trip. Ook de chauffeur attendeert ons regelmatig op bezienswaardige plekjes.

Zo rijden we richting de boot. Een tussenstop vindt plaats voor een plas en drinkpauze.

We komen aan in Atjoni. Daar zien we veel Surinamers die met soms hele inboedels en boodschappen vanuit de stad, die ze meenemen naar hun dorpen waar ze zelf wonen of voor familie.

De korjalen, de kano’s die gebruikt worden vervoeren van alles, complete koelkasten, stoelen en tassen vol spullen.

We moeten even wachten en ik aanschouw het tafereel van aankomst en vertrek.

Dan komt onze boot en stappen we in. We worden welkom geheten door Cordy onze gids en reisleider. Het is een guitige knul van mid twintig die ons op een komische manier vertelt wat we moeten doen bij het instappen, waar we op moeten letten en wat wel en niet mag tijdens de tocht. Zwemvest verplicht, handjes binnenboord, onder andere voor de piranha’s en niet vanuit de boot fotograferen als we een dorpje passeren, dit uit respect voor het dorp.

De tocht zal dik een uur duren stroomopwaarts.

Aan boord is een bootsman die de boot zal besturen en Cordy zal hem begeleiden tijdens de tocht, dat wil zeggen dat hij aan het hoofd zal gaan zitten en zal kijken of het veilig is om door bepaalde routes te kunnen varen, je hebt te maken met de stroming, waterstand, geulen en grote rotsen her en der waar je langs moet.

Tijdens de tocht kijk in mijn ogen uit, het binnenland, links en rechts alleen maar bos, groen, af en toe een mooie vogel, iedereen is onder de indruk. Er heerst een goede sfeer en Cordy zorgt er voor dat we na een uur veilig op de plaats van bestemming aankomen.

Anaula Nature Resort, een particulier eiland wat door een man ooit is opgekocht en waar cabana’s op zijn geplaatst, een restaurant, lobby, conferentie en yogaruimte, een speelplaats voor kinderen, zwembad en een mooie aangelegde tuin. Het ziet er allemaal romantisch uit. Mooie plek voor een paar dagen onthaasten. Dat gaan we ook doen, na alle drukke dagen van congres, praktijkbezoeken, presentaties, even niks, relaxen, zwemmen, lezen en kletsen onder het genot van.

Klam en zweterig zetelen we ons in het restaurant en Cordy legt het programma voor de rest van de dag uit. Eerst gaan we heerlijk eten en daarna zal er een culturele avond plaatsvinden met lokale dames die voor ons een traditionele dansuitvoering zullen verzorgen.

Ook vertelt Cordy ons doodleuk dat er geen internet is, dus ook geen wifi en dat er stroom is van 19.00 tot 23.00!. Dus! Dat worden rustige dagen voor Amina.

Wat me verontrust is dat ik zelfs geen bereik heb met mijn mobiel. Wouter wel, dat is dan weer een geruststelling.

Ieder van ons zoekt zijn toegewezen cabana en gaat zich opfrissen, zo ook Wouter en ik. We gaan gezamenlijk eten en na eten worden alle stoelen in een kring geplaatst, het gaf mij even een “verjaardags, de koektrommel gaat rond” gevoel.

Dan komen de Saramaccaanse vrouwen uit het dichtstbijzijnde dorp Ladouani met nog een jongeman. Ze zijn traditioneel gekleed, dat wil zeggen de vrouwen hebben een t-shirt aan en een wikkelrok, uitleg over de kledij wordt ons door Cordy gegeven. Als je getrouwd bent, heb je een wikkelrok aan en daaromheen nog een doek die aan de achterkant met de punt naar beneden wordt gedragen.

De jongeman is westers gekleed.

Verschillende dansen met elk hun eigen betekenis worden opgevoerd en met regelmaat worden er mensen uit het publiek gevraagd mee te doen, zo ook ik. Leuk, maar ik laat het liever aan de profs over.

We genieten van de zang en dans, waarna de vrouwen en heer ons op hun wijze begroeten en terug gaan met de boot naar hun dorp.

Iedereen is moe van de reis en gaat naar bed. Geen airco op de kamer zorgt voor een klamme en warme nacht. Het prachtige hemelbed maakt een hoop goed, maar toch. Ik slaap onrustig, zweet veel en ben vroeg wakker.

Om 07.15 staan Wouter en ik in de achtertuin.. aapjes in de bomen! Capucijner en doodshoofdaapjes, Joepie! Zo schattig!

Na het ontbijt, vertrekken we met Cordy naar zijn dorp Ladouani. Cordy werkt vast voor het Resort, maar bezoekt met regelmaat zijn dorp en gaat dan weer een week naar Paramaribo, waar hij woont.

Uitleg over wat mag en niet mag is nodig. We mogen niet fotograferen in het dorp, althans niet in zijn dorp. In het christelijke dorp iets verderop, wat we ook zullen bezoeken, zijn ze iets soepeler. Iedereen respecteert dit.

We maken kennis met de bewoners, de Saramaccanen, er valt ontzettend veel over te vertellen, maar daar is deze blog niet voor bedoeld. Veel hebben we van Cordy geleerd, over zijn dorp, oorsprong en gebruiken en rituelen.

Het was een mooie ervaring en we varen met de boot terug voor de lunch, warm eten!

Siësta, en iedereen neemt het ervan, de hangmatten liggen vol en iedereen ligt voor een paar uur voor pampus.

Na de lunchvolgde een boswandeling door de jungle van Anaula,

Cordy vertelt over de verschillende bomen en planten, hun geneeskrachtige werking en over de verschillende dieren die je kunt tegenkomen.

Ook dat Ronny Brunswijk met zijn leger op dit eiland gesitueerd was, een mooi en boeiend verhaal volgde.

Cordy is een gedreven jongen van 26, met veel kennis over het eilandje, de geschiedenis en weet alles op een superleuke en grappige manier te vertellen. Iedereen hangt aan zijn lippen gedurende de hele wandeltocht.

We luisteren naar zijn verhalen en kijken onze ogen uit. We zien aapjes, oeroude bomen, mooie paddenstoelen en vlinders.

Zo komen we na dik een uur weer aan bij het restaurant waar het borreltijd wordt, De Parbo vloeit rijkelijk en ook de wijn blijft niet gespaard.

We kunnen weer aan tafel en we krijgen weer een heerlijke warme maaltijd.

Na het uitbuiken stappen we in de korjalen voor de nachttocht, we gaan kaaimannen spotten. Het is een redelijk heldere klamme warme avond en zo varen we langs de rivierkant op zoek naar kaaimannen. Helaas zonder resultaat. Wel wordt er gevraagd om de boot even stil te leggen. Stilte…even zo mooi. We genieten van de sterrenhemel.

Dit doet mij denken aan de sterrenhemel van Frankrijk in augustus.

We varen terug, gaan aan de bar hangen en bestellen de nodige djogo’s om de dag af te sluiten. We hebben zoveel informatie gehoord, zoveel gezien, dat we er nog lang voer napraten. Het was mooi en indrukwekkend.

Vandaag zijn we naar een Saramaccaans museum geweest, gerund door Rastafari’s, kunstenaars die prachtige houtwerken gemaakt hebben en die in het dorp Pikin Slee tentoongesteld staan. In combinatie met een tentoonstelling van de historie en gebruiken van de Saramaccanen maakt dit museum een leuke ervaring. Wat ook een bijzondere ervaring was, was dat er Wifi was in het museum! Dat geloof je toch niet?

Anaula Resort, 4 sterren, noppes, dorpje met museumpje, internet!

Snel check ik even mijn mail, beantwoord ik er een en stuur ik snel nog een facebookberichtje, kon het niet laten, sorry.

Vanmiddag zou een deel van de groep nog een wandeling gaan maken na de siësta. Tot het begint te regenen, hard en lang.

Cordy besluit niet te vertrekken, het zou een wandeling worden waar uiteindelijk niemand echt van kan genieten.

Dus zit ik nu op bed op de laptop van Wouter mijn blog te schrijven, gaan we zo eten en zal ik met Wouter onze laatste avond in Suriname doorbrengen met deze groep mensen die ik inmiddels goed heb leren kennen, ik stuk voor stuk lief vind. Een groep mensen die goed met elkaar overweg kan, de nodige humor met elkaar deelt, op elkaar wacht, eten en drinken met elkaar deelt en een luisterend oor heeft.

Ik hecht mij snel aan mensen, dus ook aan deze groep. Terwijl ik dit schrijf, denk ik aan het afscheid wat er morgen aan zit te komen, een van de 4, de volgende zal zijn van Evelyn en haar man, van Eddy en Nita en dan van Wouter.

Niet over nadenken, nog even genieten, Wouter en ik moeten eerder en op tijd weg. Er is geregeld dat we met een klein vliegtuigje kunnen van Ladouani naar Paramaribo, een vlucht van 45 minuten, scheelt 5 uur reistijd. Het binnenland nog even van bovenaf bewonderen, dan nog even een paar uur thuis, waar er koffie en koek op me wacht.

Ken je het verhaal van de sprookjesvlucht over de jungle van Suriname? die ging niet door...

Door hevige regenval ging onze vlucht dus niet door, het vliegtuigje kon niet landen of vliegen door de blubber en drassigheid en moesten we met de groep terug in de boot en met de bus. Geen probleem, als we onze vlucht maar halen.

We mogen mee in de nieuw boot, joepie, mazzel dat we hebben, een nieuwe boot!

Deze blijkt al snel zo lek als mandje, echt waar, zo nieuw is deze boot. Dat wordt hosen en Cordy doet dit alsof zijn leven ervan af hangt. in eerst instantie lijkt de groep niets in de gaten te hebben, maar Wouter en ik die achterin zitten voelen toch enige nattigheid onder onze voetjes omhoog komen.

Cordy is Cordy niet als hij er niet voor zal zorgen ons veilig terug naar Atjoni te brengen.

Dat lukt, met behulp van een onderweg van een andere boot verkregen plastic bordje hoost hij al het water eruit.

Droog kunnen we de bus in, we nemen afscheid van Cordy, onze Cordy, die het ons zo naar het zin heeft gemaakt, voor ons heeft gezorgd en heeft entertaind. Tot ziens lief mens.

Wouter en ik komen rond 17.00 thuis aan.

Murphy zal ons naar het vliegveld brengen, Evelyne komt nog even langs om afscheid te nemen.

We nemen nog wat gezamenlijke foto's en dan is het moment daar..afscheid.

Vreselijk, ik wil naar huis, naar mijn kinderen, maar ik wil geen afscheid nemen van deze lieve mensen. Maar het moet.

Ik vindt op een onbewaakt moment een 1 op 1 momentje met Evelyn, strijk over haar buik, Zij is namelijk zwanger, al zo lang gewenst en nu mag het zo zijn, ik wens haar al het goeds van de wereld en gezondheid voor haarzelf, man en kindje. We laten onze tranen de vrije loop.

Zo ook bij Eddy en Nita..een dikke Brasa en tranen, ook Jennifer die op de valreep op tijd thuis komt geef ik nog een dikke knuffel en zoen...tot ziens..tot gauw.

Stilletjes piep ik in de auto nog wat na, kijk ik nog zoveel mogelijk naar buiten, naar Paramaribo, naar Su...mijn Su..